Jezz

Kolejny etap dla rozwoju jazzu przyniosły lata trzydzieste dwudziestego wieku. Wówczas ten styl muzyczny obrał kierunek swingu. Stanowił on symbol dekadenckiego stylu zachodniego przez cały okres trwania II Wojny Światowej. To w okresie rozkwitu swingu znane stały się takie big-bandy jak zespół Duke a Ellingtona czy Glenna Millera. Po zakończaniu działań wojennych w latach pięćdziesiątych zasłynął cool jazz oraz hard bop. Już samo tłumaczenie cool jazzu wskazuje, że ta odmiana muzyczna zdecydowanie jest bardziej wyciszona a przez niektórych wręcz nazywana muzyką pozbawioną energii. Zupełnym przeciwieństwem do delikatnego cool jazzu stał się hard bop. Była to odpowiedź czarnych muzyków, którzy podczas tworzenia swojego jazzu dużo zaczerpnęli z rhythm and blusa, gospel oraz bluesa. Hard bop charakteryzuje się ogromnym żywiołem oraz ekspresją przy wydobywaniu dźwięków. W latach sześćdziesiątych coraz większe znaczenie dla jazzu miała improwizacja muzyczna. Coraz częściej organizowane jam session stanowiły dla muzyków większą inspirację. W trakcie ich występów solowe improwizacje muzyczne zachęcały wręcz słuchaczy do współtworzenia muzyki poprzez okrzyki czy oklaski. Ten nurt swobodnie tworzonej muzyki na bazie już wypracowanych doświadczeń doprowadził do powstania kolejnego stylu którym stał się free jazz.

Dodaj komentarz